Uczestniczę.

Nie macie czasem wrażenia, jakbyście byli jedynie obserwatorami, a nie uczestnikami Waszego życia?

Wyobraź sobie, że jesteś w teatrze. Na scenie występuje wielu aktorów, jedni są tam cały czas, a inni pojawiają się tylko epizodycznie. Jednak głównym bohaterem jest osoba grająca właśnie Ciebie. Poznajesz siebie w jej uśmiechu, sposobie chodzenia, gestach. Wygląda identycznie, zachowuje się tak samo.  Podejmuje decyzje, jakie kiedyś Ty podjąłeś. Odtwarza Twoje wspomnienia krok po kroku. Po prostu jest Tobą. Jednak czy nie byłaby ona Tobie zupełnie obca?

Wyobraź sobie, że jesteś w kinie. Jesteś sam na sali, a na wielkim ekranie odtwarzane jest Twoje życie. Widzisz Twoje wszystkie wspomnienia, sytuacje, które miały miejsce, aż do teraz. Zauważasz, ile czasu robiłeś to, co sprawiało, że na Twojej twarzy pojawiał się uśmiech, ile razy płakałeś, ile razy zamiast czerpać radość z życia, świadomie tę opcję odrzucałeś.

Nie masz czasem wrażenia, że jesteś tym widzem w teatrze czy kinie? Że Twoje własne życie przelatuje obok Ciebie, a ty nie jesteś w stanie go uchwycić? Że niby to życie jest Twoje, a jednak wcale go nie posiadasz.

Ja mam takie wrażenie.

Zamiast gdzieś wyjść ze znajomymi, często znajduję jakąś wiarygodną wymówkę i zostaję w domu. Nikt nie potrafi zrozumieć, że potrzebuję odpoczynku od ludzi. Jak istota społeczna, jaką jest człowiek, może mieć potrzebę świadomego odizolowania się od innych?

Cóż, ja tak czasami mam.

Jakiś czas temu jednak postanowiłam zrobić coś przeciw samej sobie i na zaproszenie od znajomej opowiedziałam "tak" zamiast tradycyjnego "nie dzisiaj, muszę zostać z siostrą" czy "przepraszam, dzisiaj nie, może innym razem?". Dotyczyło to Festiwalu Kolorów. Jestem przekonana, że słyszeliście, na czym to polega. Ludzie, na wyznaczony sygnał, wysypują kolorowe proszki w powietrze. W tym momencie na kilkanaście sekund tracisz wzrok, słuch i nie możesz oddychać. Czujesz, jakbyś miał za moment umrzeć, jednak chwilę potem już jest po wszystkim, a zmienia się jedynie kolor Twoich ubrań i skóry. Świetne uczucie, naprawdę.

Szczerze powiedziawszy nie lubię dużych skupisk obcych mi ludzi, którzy za pewne mają lepsze życie ode mnie (wyjątek stanowią koncerty), jednak tym razem powiedziałam "a co mi szkodzi?" i poszłam. Spotkałam się z koleżanką, z którą chodziłam do klasy, jednak teraz trafiłyśmy do innych szkół; potem natomiast wpadłyśmy na znajomych z naszego gimnazjum. 

I muszę powiedzieć, że nie żałuję, że poszłam. Spędziłam świetny czas z ludźmi, który teraz będą rozsiani po wszystkich szkołach w moim mieście, a niektórzy nawet poza nim. Po tym wydarzeniu poszliśmy na rynek i osobiście bardzo mi się podobała reakcja ludzi na nasz widok. Wiele osób przyglądało się z oddali, kilka zapytało, dlaczego wyglądamy, jakbyśmy się zderzyli z tęczą, a jeden chłopak nawet poprosił o zdjęcie z nami.

Czasami warto zrobić coś, na co pozornie nie ma się ochoty. Po prostu uczestniczyć, a nie tylko obserwować. :)

To po pierwszym wyrzucie proszków

Potem skoczyłam na ramiona koleżanki, która ma już wprawę po koncercie 30STM

Po drugim wyrzucie

W drodze na rynek

Rynek

P.S. Chyba tutaj wracam. Już na stałe. Niedługo opiszę resztę wakacji, które będę dobrze wspominać, jeśli oczywiście znajdę czas, bo nauka w pierwszej klasie jednego z najlepszych liceum w moim mieście jest bardzo czasochłonna.
Mam nadzieję, że Wasze wakacje również były udane. Że uczestniczyliście. Bo to ważne.